Boże Serce w życiu wspólnoty sercańskiej

Myślę, że dla każdego sercanina pasją życiową jest Boże Serce, któremu poświęciliśmy nasze jedyne życie.

Z Bożym Sercem spotykamy się my, jako wspólnota, codziennie na adoracji. To jest taki wielki dar, który otrzymaliśmy od Bożego Serca i też od naszego Założyciela, że mamy ten czas specjalny.

Myślę, że takim sukcesem, z którego możemy się cieszyć, jest to, że naszą adorację wydłużyliśmy do godziny. Wcześniej trwała zwykle pół godziny.

Myślę, że ta godzinna adoracja, to trwanie przed Bożym Sercem w bardzo wielkiej intymności i bliskości, ma ogromne znaczenie. Teraz adorację mamy w nowej kaplicy. Jest ona dużo mniejsza niż ta u góry, ale przez to nastąpiło również takie niemal fizyczne zbliżenie. Jesteśmy tak blisko Pana Jezusa, niemal na wyciągnięcie ręki. Wbrew pozorom ma to swoje skutki, bo ta bliskość jest naprawdę odczuwalna.

Myślę, że ta adoracja i ta bliskość Bożego Serca mocno przemienia nas jako wspólnotę. To wyczucie takiej harmonii, pokoju i wyciszenia, ale też większej jedności, jest bardzo namacalne.

Myślę, że to jest owoc nie tylko naszych ludzkich wysiłków, które przecież mamy dobrą wolę i podejmujemy, praktykując naszą miłość braterską, ale przede wszystkim jest to ewidentne działanie tej miłości Bożego Serca, której jesteśmy poddani niczym słonecznym promieniom każdego dnia. To jest wielka łaska, o której chcę koniecznie wspomnieć, mówiąc o Bożym Sercu.

Mnie osobiście Boże Serce uczy tej miłości czułej i cierpliwej.

Tak się składa, że jestem tutaj przełożonym, a nasza wspólnota jest dość liczna – liczy prawie dwadzieścia osób. Są to ludzie w różnym wieku, z różnymi doświadczeniami życia zakonnego i kapłańskiego. To całe bogactwo współbraci. Jak już powiedziałem, Boże Serce uczy mnie bardzo indywidualnego podejścia do każdego współbrata.

Łatwiej byłoby być może pilnować przestrzegania naszego regulaminu, naszych zasad i porządku dnia, ale to tak nie działa. Można powiedzieć, że tego właśnie się nauczyłem – wciąż trzeba szanować naszą inność, naszą odrębność, spojrzenie każdego człowieka i jego zdanie.

To jest pewne wyzwanie, ale także bogactwo naszej wspólnoty.

Zrozumienia i cierpliwość dotyczy też naszej drogi do świętości. Czasem wydawałoby się, że wszyscy powinni być jednakowo skupieni, jednakowo święci i jednakowo ułożeni. A tak nie jest, bo każdy ma swoje tempo w drodze do świętości. Mamy różne doświadczenia, również doświadczenia grzechu i słabości. I tutaj także trzeba być cierpliwym, bo na to zgodziło się Boże Serce – że każdy jest sobą w tej drodze.

Jeszcze innym wymiarem tej cierpliwej miłości jest właśnie to, o czym mówiłem w odniesieniu do dążenia do świętości i przeżywania wiary, ale także w codziennym życiu – żeby nie mierzyć współbraci swoją miarą. Jeżeli mnie coś się udaje i coś przychodzi mi łatwo, to nie znaczy, że innym przychodzi to równie łatwo. Trzeba uszanować to, że każdy ma swoje tempo. Czasem przy różnych słabościach to wychodzi. Wydaje się nam: „Jak to? On sobie nie radzi? Przecież to jest takie proste”. A jednak okazuje się, że trzeba to uszanować. Boże Serce na każdego patrzy indywidualnie i takiego spojrzenia nas uczy.

Mnie również, jako przełożonego, Boże Serce uczy powściągania tej bardzo ludzkiej chęci panowania nad innymi. Skoro mam mandat władzy, mogłoby mnie to jakoś predestynować do tego, by wszystkich pilnować, upominać i skłaniać do tego, by wszyscy funkcjonowali jak w zegarku według jakiegoś wydumanego ideału zakonnego. Ale byłoby to wielkie nieporozumienie.

Skoro sam Pan Jezus, który jest jedynym Panem i ma prawo panować nad człowiekiem, nie przyszedł po to, żeby Mu służono, ale żeby sam służyć. To jest zawsze ten niedościgły ideał. Myślę, że my, gdy żyjemy w atmosferze wzajemnego szacunku, ale też dobrze rozumianej wolności, wtedy we wspólnocie rozkwitają różne charyzmaty osobiste, a ludzie przeżywają swoje powołanie w radości, bo wszyscy żyjemy w promieniach miłości Bożego Serca.

Niedługo ukaże się książka Projekt Dehon. Jak żyjemy sercańskim charyzmatem 100 lat po śmierci ojca Jana Dehona. Będą to świadectwa polskich sercanów. Wspominam o tej pozycji, ponieważ zawarte są w niej świadectwa o tym, jak wielu z nas, sercanów – bo to jest około czterdziestu świadectw – przeżywa swoją miłość do Bożego Serca oraz własne odczytanie w swoim powołaniu charyzmatu ojca Dehona. Z tych świadectw, z których wiele jest bardzo szczerych, osobistych i otwartych, widać, jak bardzo zachwyciło nas Boże Serce. Wiele z tych tekstów, że tak powiem, nie ujrzało jeszcze światła dziennego. Odsłaniają one bardzo osobiste tajemnice naszego sercańskiego życia. Myślę, że będzie to również okazja, żeby lepiej się poznać, ale przede wszystkim pokażą one, w jaki sposób zachwyciliśmy się jako sercanie Bożym Sercem, i że ta droga dała wielu z nas — myślę, że większości z nas, choć nie wszyscy złożyli swoje świadectwa, być może będzie jeszcze drugie wydanie i inni dopiszą swoje świadectwa – ta książka pokazuje, że jest to wspaniała droga, kiedy oddajemy swoje życie Bożemu Sercu. Mam nadzieję, że będzie ona również inspirująca dla tych, którzy będą czytać te świadectwa i być może sami pójdą tą drogą.

Szczęść Boże.

Źródło: Youtube Sercanie