Chrystus, Pierwszy i Ostatni, Żyjący (Reguła życia, 11)

Źródło: Christ the First and the Last, the Living One (Cst 11)

Tłumaczenie: ks. Jakub Bieszczad SCJ

Publikacja za zgodą autorów. 

Chrystus, Pierwszy i Ostatni, Żyjący (Reguła życia, 11)

Chrystus modlił się, aby nadeszło Królestwo, które buduje się już teraz przez Jego obecność pośród nas. Przez swoją mękę i zmartwychwstanie otworzył nas na dar Ducha Świętego i na wolność dzieci Bożych (por. Rz 8,21).

On jest dla nas Pierwszym i Ostatnim, Żyjącym (por. Ap 1,17-18).

Punkt 11. naszych Konstytucji, poprzez figurę lingwistyczną polegającą na zestawieniu przeszłości i teraźniejszości, łączy obecne powołanie sercanów do naśladowania i głoszenia Chrystusa z historycznym zaangażowaniem Chrystusa na rzecz nadejścia Królestwa. Tekst przechodzi od modlitwy Chrystusa („Chrystus modlił się o nadejście Królestwa”) do rzeczywistości obecności Królestwa w Chrystusie („Królestwo już działa”). Ta dynamiczna obecność Chrystusa, podkreślona w komentowanym punkcie, ujawnia ważną wizję teologiczną: tak jak Jahwe objawił się nie jako Bóg statyczny i odległy, ale jako Bóg dynamiczny i aktywnie obecny dla swojego ludu, tak Chrystus, Słowo wieczne, zbliżył się do nas w sposób intymny, rozbijając swój namiot pośród nas, aby dzielić z nami naszą drogę i nasze słabości. Podstawowym twierdzeniem teologicznym jest to, że Królestwo, o które modlił się Chrystus, już działa i realizuje się poprzez samą Jego obecność wśród nas.

Tekst podkreśla również głęboki związek między paschalną tajemnicą Chrystusa a wylaniem Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy. Poprzez swoją śmierć i zmartwychwstanie Chrystus otworzył nas na dar Ducha Świętego i na wolność dzieci Bożych. W Ewangelii według św. Jana moment, w którym Jezus oddaje ducha na krzyżu (J 19,30), jest często interpretowany mistycznie jako zapowiedź daru Ducha Świętego, symbolizowanego następnie przez wodę tryskającą z Jego przebitego boku. Ten sam Duch został wylany na uczniów w wieczór Dnia Zmartwychwstania. To wylanie otworzyło wierzących na wolność i uczyniło Kościół zdolnym do wierności i równocześnie sakramentem obecności Chrystusa na świecie.

Te dwie fundamentalne refleksje chrystologiczne są podkreślone i zwieńczone stwierdzeniem, że Chrystus jest Pierwszym i Ostatnim, Żywym. Innymi słowy, On jest Życiem, co oznacza, że historia i życie muszą być zapisywane w harmonii z „alfabetem Chrystusa”, jako jedyne słowa prowadzące do życia.

Dla sercanów ta refleksja stanowi głębokie wyzwanie egzystencjalne. Jesteśmy wezwani do zmierzenia się z wyborem: przyjąć Go czy odrzucić, a tym samym docenić czy zmarnować nasze własne życie. Dar Ducha, który przynosi wolność, wymaga ciągłej przemiany wewnętrznej, w której nasze myśli, pragnienia, uczucia i działania nie są kierowane przez nasze ego, ale przez Ducha Bożego. To pozwala nam przejść od „starego człowieka” do „nowego”. Ten „człowiek o nowym sercu” to stan, w którym uznaje się Chrystusa za Życie; On jest Pierwszym i Ostatnim. Sercanie podążają tą drogą uznania Chrystusa jako Życia, prowadząc życie zakonne ze wzrokiem mocno utkwionym w „otwartym boku Ukrzyżowanego” i w „Sercu Chrystusa”. Dzięki Duchowi Świętemu, który pełni rolę pośrednika, sercanie nieustannie doświadczają Chrystusa jako żywego i obecnego w nich.

ks. Yudistiro Adifitrityassanto SCJ

Osobiste świadectwo ks. Paulo Henrique SCJ, odpowiedzialnego za duszpasterstwo szkolne w Gymnasium Leoninum, sercańskiej szkole w Niemczech.

Vivat Cor Jesu, Per Cor Mariae!

Nazywam się ks. Paulo Henrique. Pochodzę z Brazylii, a obecnie mieszkam w Niemczech. Przybyłem tu w 2022 roku. Przez pierwsze trzy miesiące uczestniczyłem w kursie duszpasterstwa młodzieżowego u salezjanów. Następnie wraz z zespołem przejąłem duszpasterstwo szkolne tutaj, w Handrup, w Gymnasium Leoninum.

Punkt 11. naszych Konstytucji mówi o Jezusie Chrystusie jako o Tym, który jest dla nas Pierwszym i Ostatnim, Żywym. I właśnie to doświadczenie staramy się przeżywać i o tym świadczyć tutaj, w szkole: Jezus Chrystus jest żywy i obecny pośród nas. Tutaj, w Handrup, mamy wspaniałą szkołę z ponad 1 200 uczniami, wieloma nauczycielami i wieloma innymi osobami, które tu pracują. To naprawdę ogromny kompleks.

Nie działam bezpośrednio jako nauczyciel, to znaczy jako osoba prowadząca zajęcia z konkretnego przedmiotu. Niemniej jednak postrzegam swoją obecność tutaj, w szkole, również jako obecność wychowawcy. Chodzi o to, by uświadamiać młodzieży szkolnej, że Jezus Chrystus jest pośród nas; że możemy wzywać Jego imienia, śpiewać pieśni religijne, modlić się, celebrować Mszę Świętą lub po prostu zrobić znak krzyża. Moim zadaniem jest pomóc nam wszystkim dostrzec, że również szkoła jest miejscem obecności naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Odbywa się to w bardzo konkretny sposób w codziennym życiu szkolnym. Nasze zajęcia rozpoczynamy modlitwą i również modlitwą je kończymy. Na początku roku szkolnego rozpoczynamy od Mszy Świętej i w ten sam sposób – Mszą Świętą – kończymy rok szkolny. Przy okazji wielkich wydarzeń i w najważniejszych dniach – takich jak dzień Ojca Dehona – zaczynamy od Jezusa i kończymy na Jezusie.

On jest prawdziwie Pierwszym i Ostatnim, Tym, który żyje. W codziennym życiu szkolnym staramy się uwidocznić obecność Jezusa Chrystusa i wyrażać ją w prosty i konkretny sposób: wzywając Jego imienia, modląc się, sprawując Mszę Świętą oraz tworząc chwile, w których możemy ponownie skierować nasze serca ku Niemu.

Również sama szkoła pomaga nam w tym poprzez wiele symboli: krzyż sercański, wizerunki Najświętszego Serca Jezusa, przedstawienia Ojca Dehona i wiele innych znaków związanych z naszą duchowością. Bardzo znaczące jest również to, że uczniowie mają możliwość codziennego spotkania z księdzem tutaj, w szkole. I to nie tylko z jednym, ale także z innymi braćmi i siostrami zakonnymi, którzy tu mieszkają lub regularnie nas odwiedzają. Postrzegam tę codzienną obecność wspólnoty zakonnej jako coś bardzo pozytywnego. To prawdziwe wychodzenie naprzeciw ludziom. Jest to obecność, która stara się być blisko każdego z tych, którzy tu przebywają, i trwać z nimi – tworząc razem wspólnotę i doświadczając obecności Serca Jezusa w relacjach między sobą.

To wielka radość móc dawać świadectwo charyzmatu sercańskiego w tej szkole, która istnieje od ponad 100 lat i szczyci się bardzo silną tradycją związaną z Sercem Jezusa. Mamy tu okazję żyć i świadczyć o tym, że dla nas Chrystus jest Pierwszym i Ostatnim, Żywym.

ks. Paulo Henrique SCJ