Źródło: Christ, the accomplishment of the new world (Cst. 10)

Tłumaczenie: ks. Jakub Bieszczad SCJ

Publikacja za zgodą autorów. 

Chrystus, wypełnienie nowego świata (Reguła życia, 10)

Posłany w pełni czasów, posłuszny Ojcu Chrystus spełnia swą służbę dla wielu.

Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie jako okup za wielu (Mk 10,45).

Przez solidarność z ludźmi, jako Nowy Adam, objawił On miłość Boga i zwiastował Królestwo: świat nowy, obecny już w zalążku poprzez czynione po omacku wysiłki ludzi, świat, który znajdzie swe wypełnienie ponad wszelkie oczekiwania, gdy przez Jezusa Bóg będzie wszystkim we wszystkich.

Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia. Lecz nie tylko ono, ale i my sami, którzy już posiadamy pierwsze dary Ducha, i my również całą istotą swoją wzdychamy, oczekując przybrania za synów – odkupienia naszego ciała (Rz 8,22-23).

A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich (1 Kor 15,28).

Tekst punktu 10. Konstytucji opisuje przejście od doświadczenia wiary do ofiarowania się na wzór ofiary Chrystusa. Temat ten wpisuje się przede wszystkim w kontekst „naszego doświadczenia wiary” (pkt. 9), przeżywanego w bliskości z Chrystusem, który wzywa sercanów do dawania świadectwa o prymacie Królestwa. W jaki sposób doświadczenie wiary z Chrystusem prowadzi do dawania świadectwa o Królestwie? Kluczem jest zrozumienie faktu, że Królestwo Boże nie jest odległą ani abstrakcyjną koncepcją: jest raczej nowym światem, który ujrzał światło w samej Osobie Jezusa i w Jego oddaniu człowiekowi.

Królestwo stało się obecne i działa w „Nowym Człowieku” – to znaczy w Osobie Jezusa, który zamieszkał pośród nas. Innymi słowy, potwierdzanie prymatu Królestwa oznacza potwierdzanie prymatu Osoby Jezusa. Komentowany punkt podkreśla dwa podstawowe wymiary obecności Królestwa w Chrystusie: synowskie posłuszeństwo i solidarność z ludzkością. W pełni przyjmując swoją rolę Nowego Adama (tego, który jest posłuszny, służy i oddaje swoje życie), Chrystus objawia miłość Boga i konkretnie ustanawia Jego Królestwo w toku historii. Ten nowy świat, już tajemniczo kiełkujący dzięki niepewnym i chwiejnym wysiłkom ludzkim, znajdzie swoje ostateczne spełnienie  przekraczające wszelkie ludzkie oczekiwania.

Jednak składanie tego świadectwa wymaga przede wszystkim głębokiego przyswojenia sobie tej prawdy. Podstawowym zadaniem sercanina jest przyjęcie obecności Królestwa i głębokie przeżywanie jego duchowych realiów. Potwierdzając dar Królestwa i poświęcając się jeszcze głębiej Bogu i Jego służbie poprzez profesję zakonną, sercanie podążają ścieżką naśladowania Chrystusa – przyjmując „dar wiary”, prowadzą siebie do „daru z siebie”. Logika świadectwa staje się w ten sposób bezpośrednim przedłużeniem misji objawienia: jeśli Chrystus jest świadkiem i objawieniem miłości Ojca, sercanie muszą z kolei być świadkami i objawieniem Chrystusa dla ludzi swoich czasów. Ofiara, jaką Chrystus czyni z samego siebie, w synowskim posłuszeństwie i solidarności z ludzkością, staje się wzorem dla sercanów w ich sposobie dawania świadectwa Jego miłości.

Dla duchowych synów ojca Dehona te teologiczne podstawy przekładają się na radykalne codzienne zobowiązania. Poprzez aktywny udział w misji Kościoła, służą oni jako widzialne znaki miłości Chrystusa, głosząc odnowę świata i nadejście Królestwa. Niemniej jednak należy dobrze zrozumieć, że dla sercanów stawanie się widzialnym znakiem wykracza daleko poza samą działalność apostolską; jest to raczej wyraz ofiarowania się poprzez życie w głębokiej solidarności z Chrystusem. Sercanie nie ograniczają się jedynie do apostolstwa, lecz nieustannie zwracają uwagę na sposób, w jaki Chrystus ofiarował samego siebie – na Jego synowskie posłuszeństwo i solidarność z ludzkością – aby ich posługa stawała się prawdziwym świadectwem o Jego życiu. Każdego dnia ta głęboka solidarność przypieczętowuje ich duchowe zobowiązanie, by całe swoje życie uczynić ofiarą wynagrodzenia, nieustannie składaną Ojcu dla zbawienia ludzkości.

ks. Yudistiro Adifitrityassanto SCJ

Świadectwo życia przedstawione przez ks. Vincenta Nguyena SCJ, mistrza nowicjuszy dystryktu wietnamskiego

„Chrystus, wypełnienie Nowego Świata” w naszych Konstytucjach to Chrystus, który całkowicie jest posłuszny Ojcu, przychodząc na świat, by służyć i oddać swoje życie na okup za wielu (Mk 10,45). Jako Nowy Adam Chrystus objawił głęboką miłość Boga i zwiastował Królestwo, nowy świat, który On urzeczywistnia poprzez swoją solidarność z ludźmi. Solidarność Chrystusa z ludźmi ma charakter uniwersalny i dostarcza wielu punktów do refleksji. Jako mistrz nowicjuszy, z bardziej zawężonej perspektywy, chciałbym skupić się na solidarności Chrystusa z Jego uczniami, a zwłaszcza z grupą dwunastu apostołów. Solidarność Chrystusa z nimi stanowi dla mnie inspirację w mojej posłudze.

Można powiedzieć, że jako doskonały Nauczyciel, zanim wysłał uczniów, a zwłaszcza grupę Dwunastu, aby głosili Dobrą Nowinę, Chrystus spędził z nimi czas w konkretnej solidarności, towarzysząc im i formując ich z miłością. Solidarność Chrystusa z nimi przejawiała się w nauczaniu ich służby, np. poprzez uklęknięcie, by umyć stopy swoim uczniom (J 13,1-15), oraz w trosce o nich poprzez przygotowanie chleba i ryb, aby ich nakarmić (J 21,1-14).

Chrystus jako doskonały Nauczyciel zachęca mnie, abym podążał Jego śladami. W tym podążaniu jestem zaproszony do szerzenia głębokiej miłości Boga poprzez konkretną solidarność z nowicjuszami. Muszę poświęcić cały swój czas na towarzyszenie nowicjuszom, co polega na łączeniu się z nimi w codziennych modlitwach, przekazywaniu im wiedzy o ojcu Dehonie, duchowości sercańskiej, Regule życia, liturgii, Piśmie Świętym, Katechizmie Kościoła katolickiego… podczas comiesięcznych rozmów indywidualnych oraz cierpliwym prowadzeniu ich ku stopniowemu wzrastaniu. Jestem głęboko świadomy, że podążając śladami Chrystusa, muszę ponosić wiele ofiar. Z tą świadomością kieruję tę modlitwę do Chrystusa: „Panie, naucz mnie przyjmować tę posługę z miłością, abym mógł podążać za Tobą jako Tym, który buduje nowy świat”.

ks. Vincent Nguyen Van Dinh SCJ