Litania do Najświętszego Serca Pana Jezusa

Litania do Najświętszego Serca Pana Jezusa jest jedną z najbardziej znanych form kultu Serca Bożego. Jak wiemy, rozpoczyna się ona wezwaniem: „Kyrie eleison, Chryste eleison, Kyrie eleison”. Jest to wezwanie, w którym prosimy Boga o pomoc i zmiłowanie. Pozwala nam ono stanąć w obecności Pana Boga w pokorze, a jednocześnie otworzyć się na działanie Jego łaski.

Następnie pojawiają się trzy wezwania uświadamiające nam, że zwracamy się do Boga, który jest Jedynym Bogiem w Trójcy Przenajświętszej i działa przez trzy Osoby: Ojca, i Syna i Ducha Świętego.

Kolejne wezwania rozpoczynają się już od słów „Serce Jezusa”. Jak przypomina nam św. Jan Paweł II, kiedy zwracamy się do Jezusa tym sformułowaniem, mamy na myśli nie tylko Jego fizyczne serce jako organ ludzkiego ciała, lecz przede wszystkim całą Jego Osobę w perspektywie miłości. Serce jest bowiem symbolem miłości Bożej, a istotą kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa jest właśnie miłość Boga.

Pierwsze wezwania rozpoczynające się od słów „Serce Jezusa” mówią nam o tym, kim jest Jezus. Ukazują Go jako Syna Ojca Przedwiecznego, Słowo Boże zjednoczone z Ojcem, Tego, który przez udział Matki Bożej został zrodzony dla naszego zbawienia. Mówią o Nim jako o gorejącym ognisku miłości i świątyni Boga. Ukazują więc istotę Bożego Serca i istotę Jego miłości. W licznych odwołaniach biblijnych przedstawiają nam, kim jest Jezus Chrystus, do którego zwracamy się z prośbą o pomoc i miłosierdzie.

Kolejne wezwania mówią już o historii zbawienia, o tym, jak działa Jezus i jak objawia się Jego zbawcza moc, szczególnie w męce, śmierci i zmartwychwstaniu. Ostatnie wezwania kierują nas ku nadziei życia wiecznego. Ukazują Jezusa Chrystusa, Serce Boże, jako nadzieję dla umierających, ale także jako rozkosz wszystkich świętych. W ten sposób kierują nas ku niebu, ku temu, co oczekuje nas jako ostateczne spełnienie zbawienia i cel naszej ziemskiej wędrówki.

Każdą litanię kończą słowa: „Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata”. Są to trzy wezwania, które znamy również z liturgii Mszy Świętej. Przypominają nam one, że litania ma również wymiar paschalny. Barankiem Bożym jest Jezus Chrystus, którego Serce składa Ojcu doskonałą ofiarę z samego siebie. Nie jest to jednak jedynie Baranek zabity, ale także ten apokaliptyczny Baranek, który żyje i nieustannie wstawia się za nami jako nasz Pośrednik u Ojca.

Finałem litanii jest najpierw piękne responsorium, nawiązujące do Ewangelii według św. Mateusza: „Jezu cichy i pokornego serca, uczyń serca nasze według Serca Twego”. Jest to jedyny moment w Ewangelii, w którym Jezus mówi wprost o swoim Sercu i daje nam je jako wzór do naśladowania. Wszystkie wezwania litanii, a także to responsorium, zachęcają nas do naśladowania cnót Najświętszego Serca Jezusa, które kontemplujemy podczas odmawiania tej modlitwy.

Zakończenie litanii stanowi piękna modlitwa skierowana do Ojca. Prosimy w niej, aby przyjął wynagradzającą ofiarę swojego Syna jako przebłaganie za nasze grzechy. Ukazuje ona również wynagradzający wymiar kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa. My także możemy włączyć się w to dzieło przez jednoczenie naszych modlitw i czynów z ofiarą wynagradzającą jedynego Pośrednika, Syna Bożego. Dzięki temu możemy coraz pełniej odzwierciedlać w naszym życiu cnoty i dary, które Jezus przekazuje nam przez swoje Serce – znak Jego nieskończonej miłości do człowieka.

Korzystajmy chętnie z litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa prosząc, aby Jezus przemieniał nasze serca, byśmy mogli także w naszym życiu odzwierciedlać te cnoty, jakie On nam ukazuje w swoim Sercu, które jest znakiem Jego miłości dla nas.

Źródło: Youtube Sercanie