Puls świętości: czuły dotyk Opatrzności w sercu Jubileuszu. List z okazji beatyfikacji męczennika ks. Marcina Capellego SCJ

Puls świętości: czuły dotyk Opatrzności w sercu Jubileuszu

List z okazji beatyfikacji męczennika ks. Marcina Capellego SCJ

"Święci zaskakują, wyrywają z raz urządzonej egzystencji,

bo ich życie wzywa nas do porzucenia spokojnej i znieczulającej przeciętności".

(Papież Franciszek, Gaudete et exsultate, 138).

Do członków Zgromadzenia

Do wszystkich członków Rodziny Sercańskiej

Zwracam się do was ponownie w tym miesiącu, w którym obchodzimy uroczystość Najświętszego Serca Jezusowego. Moje przesłanie zbiega się z rocznicą założenia Zgromadzenia, aby przy tej okazji zaprosić was do przeżywania z wdzięcznością i jak największym duchowym pożytkiem, nadchodzącej beatyfikacji Czcigodnego Sługi Bożego Marcina Capellego (1912–1944), która, jak dobrze wiecie, odbędzie się 27 września w Bolonii we Włoszech.

Dnia 21 listopada 2025 r. Leon XIV, przyjmując i potwierdzając decyzję Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych, oświadczył: „Uznaje się za pewne męczeństwo oraz przyczynę, która je spowodowała, Sługi Bożego Marcina Capellego, kapłana profesa Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego, zabitego z nienawiści do wiary”. Następnie Papież polecił, aby niniejszy dekret został opublikowany i włączony do akt Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych.

Nie jest to jedynie wydarzenie instytucjonalne, lecz prawdziwie „czuły dotyk” Opatrzności dla naszego Zgromadzenia w tym czasie łaski. Gdy podążamy drogą naszego Jubileuszu Dehoniańskiego, Bóg zaskakuje nas tym wspaniałym darem: darem, który potwierdza nasz charyzmat i duchowość naszego Założyciela.

Łaska Boża daje nam w tym roku 2026, oprócz beatyfikacji, możliwość świętowania także innych wydarzeń, których znaczenie pragnę podkreślić: 25. rocznicę beatyfikacji Błogosławionego Jana Marii od Krzyża - 11 marca, oraz 90. rocznicę jego męczeństwa, która przypada 23 sierpnia. Dołączają się do tego obchody Jubileuszu Dehoniańskiego w miesiącu listopadzie, które odbędą się w Kisangani i Wamba, w Demokratycznej Republice Konga, miejscach świadectwa wiary współbraci, których krew i życie na zawsze naznaczyły afrykańską ziemię i pobudzają nas do refleksji nad znaczeniem oblacji przeżywanej w Zgromadzeniu (Ecce venio, Ecce ancilla).

W akcie „Nieodwołalnego poświęcenia się Sercu Jezusa”, który znajdujemy w Pismach duchowych ks. Marcina, czytamy:

"O Jezu, pragnę wejść do Twojego świętego Serca, zamknąć się w nim ze wszystkimi moimi nędzami, aby na wieki śpiewać o Twoim miłosierdziu. Chcę, abyś odtąd był dla mnie Ojcem, Nauczycielem i Panem. Bądź centrum, tęsknotą mojego życia. Będę Cię kochał i sprawię, że inni będą Cię kochać".

Marcin Capelli jest nie tylko męczennikiem; jest namacalnym przykładem tego, co znaczy być księdzem Najświętszego Serca Jezusowego. Możemy powiedzieć, że jest on żywym „obliczem” naszego charyzmatu.

Ksiądz Marcin przeżywał oblację aż po dar z własnego życia, jednocząc swoją ofiarę z ofiarą Chrystusa na Krzyżu. To tam, kontemplując przebity bok Zbawiciela, nauczył się odpowiadać nie nienawiścią, lecz pocieszeniem i obecnością, pocieszając lud, który został mu powierzony. Nie cofnął się w miłości, ponieważ oddał swoje życie, przelewając swoją krew, aby wiernie naśladować Jezusa Chrystusa, swojego jedynego Mistrza i Pana.

Gdy celebrujemy męczeństwo księdza Capellego, nie możemy pozostawać obojętni wobec konfliktów i wojen, które dziś, w tak wielu częściach świata, nadal sieją śmierć i powodują podziały. Jego świadectwo jest cenną okazją, aby uwrażliwić nas na to, co dzieje się w społeczeństwie. Jesteśmy pobudzani, aby zastanowić się nad cierpieniami naszych braci i sióstr oraz by „wziąć na siebie rany świata”, aby nasza duchowość dehoniańska przekładała się na konkretne zaangażowanie na rzecz sprawiedliwości i pojednania: „Nasza miłość, ożywiając w ten sposób wszystko to, czym jesteśmy, co czynimy i cierpimy w służbie Ewangelii, przez nasze uczestnictwo w dziele pojednania, uzdrawia ludzkość, gromadzi ją w Ciele Chrystusa i poświęca na chwałę i radość Boga” (Reguła życia, 25).

W tym horyzoncie świętości, który obejmuje kontynenty, nasza modlitwa łączy się również z innymi świadkami Rodziny Dehoniańskiej: Błogosławioną Albertiną Berkenbrock (†1931) w Brazylii oraz Błogosławioną Marie-Clémentine Anuarite Nengapeta (†1964) w Demokratycznej Republice Konga. Ich życie, naznaczone czystością i całkowitym darem z siebie, przypomina nam, że ofiara nie zna granic geograficznych, lecz przemawia jedynym językiem miłości ofiarnej.

Do grona dających świadectwo tej miłości włączamy również Sługę Bożego Bernarda Longo (†1964), Czcigodnego Aloisia Sebastião Boeinga (†2006) oraz Sługę Bożego Léo Tarcísio Gonçalvesa (†2007), świetlane postacie, które uczą nas, że wierność Ewangelii rozkwita na każdej ziemi, wszędzie tam, gdzie serce otwiera się na działanie Ducha, ukazując czułość Boga wobec zranionej ludzkości. Wszystko to jest także zaproszeniem do odnowienia pamięci o naszych dehoniańskich świadkach wiary.

Wzywam was zatem do ożywienia tego istotnego elementu naszej tożsamości, którym jest modlitwa, będąca wstawiennictwem i zaangażowaniem na rzecz pokoju i pojednania poprzez konkretne gesty rodzące się z serca. Każdy akt miłości, choćby najmniejszy, rozbrzmiewa w wieczności. Nie pozwólmy, aby nasza modlitwa stała się jałowym rytuałem, lecz powróćmy do odczuwania „pulsu świata” w naszych wspólnotach, w naszym apostolacie i w misji.

Zachęcam was ponadto do korzystania z materiałów dotyczących życia i czasów ks. Marcina, przygotowanych na to wydarzenie i dostępnych na stronie internetowej Zgromadzenia. Proponuję, abyście dzięki nim szerzyli znajomość sylwetki naszego Współbrata i jego współmęczenników we wspólnotach, w grupach dehoniańskich oraz w apostolatach, które prowadzicie, stawiając sobie następujące pytanie: co wnosi ta beatyfikacja w kontekst rzeczywistości, w której żyjemy?

Z drugiej strony zachęcam was do rozwijania konkretnych inicjatyw – albo do wspierania tych, które już istnieją – promujących kulturę pokoju, sprawiedliwości i pojednania, wychodząc od waszych doświadczeń osobistych i wspólnotowych. Na koniec, w sposób szczególny, zapraszam was do przygotowania chwil modlitwy, aby dziękować Bogu za dar tej beatyfikacji.

Niech to, co celebrujemy, obudzi w każdym z nas świadomość, że z racji powołania nie możemy pozostawać obojętni; musimy stać przy otwartych ranach świata, ofiarując samych siebie i naszą modlitwę jako uzdrawiający balsam wynagrodzenia. Niech przykład Czcigodnego Ks. Marcina Capellego rozpali w nas ogień, którego Czcigodny Leon Dehon pragnął dla swojego Zgromadzenia. Niech ten Jubileusz nie będzie jedynie spojrzeniem w przeszłość, lecz impulsem ku przyszłości, i niech wyjedna nam łaskę, abyśmy byli, tak jak on, budowniczymi pokoju i świadkami Ewangelii.

In Corde Iesu

o. Carlos Luis Suárez Codorniú SCJ

Przełożony Generalny